Hierna volgt een uitwerking van iedere "Europese hardloper". De profielen werden opgesteld aan de hand van de interessantste en belangrijkste details uit het onderzoek.
- De Ambitieuze Italiaanse hardloper
- De Vrolijke Franse hardloper
- De Hardwerkende Duitse hardloper
- De Volhardende Britse hardloper
- De Vurige Spaanse hardloper
- De Europese Belgische hardloper
- De Nuchtere Nederlandse hardloper
‘You run as you are, there is no hiding that.’
De Ambitieuze Italiaanse hardloper
48 % van de Italiaanse hardlopers die "ambitieuze hardlopers" worden genoemd (tegenover slechts 22 % van de Nederlands hardlopers), vindt dat hardlopen wezenlijk deel uitmaakt van hun leven. Het plezier in het sporten is voor hen belangrijker dan de heilzame werking ervan op de gezondheid. De sociale Italianen (met 81 %) lopen het vaakst met iemand anders samen en 13 % van hen is lid van een hardloopvereniging. Ze zijn bijzonder competitief ingesteld, wijken vrijwel nooit af van hun gewoonten en hebben het grootste aandeel gemotiveerde atleten (zij die meer dan vier keer per week hardlopen). Hun ambitie gaat vaak gepaard met stress en het is dan ook niet verwonderlijk dat de Italiaanse hardloper geniet van de "ontstressende" invloed van hardlopen. Voor 29 % van hen (tegenover 17 % van de Duitsers) was dat dan ook de reden waarom ze in de eerste plaats zijn beginnen te sporten. Anderzijds weerhoudt hun vastberadenheid er hen ook van om bij de minste pijn te stoppen met hardlopen, met als gevolg dat ze vaker blessures oplopen ook al doen ze al het mogelijke om die te voorkomen.
De Vrolijke Franse hardloper
Fransen zijn "vrolijke hardlopers" die, als land, van de goede dingen des levens genieten. Zij bekijken hardlopen dan ook vanuit het standpunt van de levensgenieter. Ze lopen vooral hard voor hun plezier en wanneer het weer meevalt (64 % gaat liever niet hardlopen als het slecht weer is, tegenover 52 % van de Italianen). Van alle zeven Europese landen rennen zij het minst (zes keer per maand tegenover een gemiddelde van acht keer in de rest van Europa) en ze houden het meest van ontspannen hardlopen op het platteland. 43 % geeft toe dat ze door te hardlopen een uitgelaten gevoel krijgen; bijna de helft van de Franse hardlopers zegt dat ze geen behoefte hebben aan muziek om dat plezier te vergroten en, in tegenstelling tot hun Britse tegenhangers, maken ze zich niet al te veel zorgen tijdens het hardlopen. Door hun relaxte houding tegenover sport nemen ze slechts weinig voorzorgsmaatregelen tegen blessures en krijgen ze er, verbazingwekkend genoeg, ook weinig mee te maken. Maar toch klagen ze met 45 % (vergeleken met 20 % van de Nederlandse hardlopers) het meest over blaren.
Fransen zijn "vrolijke hardlopers" die, als land, van de goede dingen des levens genieten. Zij bekijken hardlopen dan ook vanuit het standpunt van de levensgenieter. Ze lopen vooral hard voor hun plezier en wanneer het weer meevalt (64 % gaat liever niet hardlopen als het slecht weer is, tegenover 52 % van de Italianen). Van alle zeven Europese landen rennen zij het minst (zes keer per maand tegenover een gemiddelde van acht keer in de rest van Europa) en ze houden het meest van ontspannen hardlopen op het platteland. 43 % geeft toe dat ze door te hardlopen een uitgelaten gevoel krijgen; bijna de helft van de Franse hardlopers zegt dat ze geen behoefte hebben aan muziek om dat plezier te vergroten en, in tegenstelling tot hun Britse tegenhangers, maken ze zich niet al te veel zorgen tijdens het hardlopen. Door hun relaxte houding tegenover sport nemen ze slechts weinig voorzorgsmaatregelen tegen blessures en krijgen ze er, verbazingwekkend genoeg, ook weinig mee te maken. Maar toch klagen ze met 45 % (vergeleken met 20 % van de Nederlandse hardlopers) het meest over blaren.
De Hardwerkende Duitse hardloper
De Duitse hardlopers, die de nijvere instelling van hun land weerspiegelen, zijn hardwerkende hardlopers. Afgezien van het feit dat zij gemiddeld slechts zeven keer per maand gaan hardlopen, leggen zij van alle andere Europese hardlopers de grootste afstand af (een gemiddelde van 6,4 km per keer tegenover een afstand van 5,1 km voor de Britten) en rennen ze het langst (36 minuten tegenover 28 minuten voor de Britten). Hun toewijding is toe te schrijven aan het feit dat 60 % van hen gaat hardlopen om af te slanken en gemiddeld 6,9 kg wil afvallen (tegenover 4,7 kg in Groot-Brittannië). Zij lopen bij voorkeur hard in de buitenlucht (en met 55 % zijn zij de meerderheid die daar zo over denkt) en tijdens het hardlopen gaan hun gedachten vooral uit naar de finish. Aan opgeven denken ze niet en kleine kwaaltjes staan hen niet in de weg. Ze doen weinig om blessures te voorkomen en met 34 % zijn ze in de meerderheid om nooit voorzorgsmaatregelen te nemen. Alleen het werk kan hen ertoe aanzetten om niet te gaan hardlopen, met 41 % tegenover een algemeen percentage van 34 % in de rest van Europa.
De Duitse hardlopers, die de nijvere instelling van hun land weerspiegelen, zijn hardwerkende hardlopers. Afgezien van het feit dat zij gemiddeld slechts zeven keer per maand gaan hardlopen, leggen zij van alle andere Europese hardlopers de grootste afstand af (een gemiddelde van 6,4 km per keer tegenover een afstand van 5,1 km voor de Britten) en rennen ze het langst (36 minuten tegenover 28 minuten voor de Britten). Hun toewijding is toe te schrijven aan het feit dat 60 % van hen gaat hardlopen om af te slanken en gemiddeld 6,9 kg wil afvallen (tegenover 4,7 kg in Groot-Brittannië). Zij lopen bij voorkeur hard in de buitenlucht (en met 55 % zijn zij de meerderheid die daar zo over denkt) en tijdens het hardlopen gaan hun gedachten vooral uit naar de finish. Aan opgeven denken ze niet en kleine kwaaltjes staan hen niet in de weg. Ze doen weinig om blessures te voorkomen en met 34 % zijn ze in de meerderheid om nooit voorzorgsmaatregelen te nemen. Alleen het werk kan hen ertoe aanzetten om niet te gaan hardlopen, met 41 % tegenover een algemeen percentage van 34 % in de rest van Europa.
De Volhardende Britse hardloper
Voor een land van hardlopers die het minst van sport genieten (slechts 17 % gaf "plezier" op als reden om te sporten en 25 % als reden om door te zetten), verdient het doorzettingsvermogen van de volhardende Britse hardloper heel wat bewondering. Hun plichtsgevoel onderscheidt hen van de rest van Europa en toch blijkt dat ze maar al te gemakkelijk uitvluchten vinden om niet te hoeven hardlopen. Vaker dan in de andere Europese landen, vermeldden zij "te donker buiten" (31 %), "alles is goed als excuus" (32 %) en "mijn lievelingsprogramma is op tv" (16 %) als redenen om niet te gaan hardlopen. Als land dat niet gek is van het feit dat hardlopen een outdoorsport is (slechts 19 % houdt van het feit dat het een buitensport is), is het niet verwonderlijk dat zij het hoogste percentage hardlopers hebben die in een fitnesscentrum gaat hardlopen (34 % in vergelijking met 4 % van de Fransen). Fitnessabonnementen terzijde gelaten, vinden zij dat hardlopen een betaalbare sport is (45 %) en dat het, voor 22 % (het hoogste cijfer in Europa), een middel is om hun financiële zorgen even te vergeten. In feite vormen de Britten met 13 % het grootste percentage hardlopers dat sinds het begin van de kredietcrisis meer is gaan hardlopen. De belangrijkste reden voor hen om te hardlopen is gewicht verliezen, met een gemiddelde van 4,7 kg (tegenover de 9,5 kg van de Nederlandse hardlopers).
Voor een land van hardlopers die het minst van sport genieten (slechts 17 % gaf "plezier" op als reden om te sporten en 25 % als reden om door te zetten), verdient het doorzettingsvermogen van de volhardende Britse hardloper heel wat bewondering. Hun plichtsgevoel onderscheidt hen van de rest van Europa en toch blijkt dat ze maar al te gemakkelijk uitvluchten vinden om niet te hoeven hardlopen. Vaker dan in de andere Europese landen, vermeldden zij "te donker buiten" (31 %), "alles is goed als excuus" (32 %) en "mijn lievelingsprogramma is op tv" (16 %) als redenen om niet te gaan hardlopen. Als land dat niet gek is van het feit dat hardlopen een outdoorsport is (slechts 19 % houdt van het feit dat het een buitensport is), is het niet verwonderlijk dat zij het hoogste percentage hardlopers hebben die in een fitnesscentrum gaat hardlopen (34 % in vergelijking met 4 % van de Fransen). Fitnessabonnementen terzijde gelaten, vinden zij dat hardlopen een betaalbare sport is (45 %) en dat het, voor 22 % (het hoogste cijfer in Europa), een middel is om hun financiële zorgen even te vergeten. In feite vormen de Britten met 13 % het grootste percentage hardlopers dat sinds het begin van de kredietcrisis meer is gaan hardlopen. De belangrijkste reden voor hen om te hardlopen is gewicht verliezen, met een gemiddelde van 4,7 kg (tegenover de 9,5 kg van de Nederlandse hardlopers).
De Vurige Spaanse hardloper
De Spanjaarden die bekendstaan als een geestdriftig en emotioneel volk, zijn zeer bevlogen hardlopers en vinden dat hardlopen een belangrijk onderdeel van hun leven vormt. Geestdriftig als ze zijn, gaan ze gemiddeld tien keer per maand hardlopen, waardoor ze (samen met de Italianen) de trouwste hardlopers zijn. Tijdens het hardlopen raken ze snel geërgerd en geïrriteerd door externe factoren en, vaker dan in welk ander land dan ook, maken ze zich boos over verbale beledigingen van andere mensen (18 %) en hondenpoep (46 %). Sociaal als ze zijn, houden ze ervan te gaan hardlopen in gezelschap en worden zij het vaakst vergezeld van een partner op de fiets of met skates (16 %), of van hun collega's (12 %). Ondanks de hete middagzon rennen de Spanjaarden meestal in de namiddag. Familie en vrienden zijn heel belangrijk voor de Spanjaarden en dat komt tot uiting in hun "redenen om niet te gaan hardlopen": 43 % vermeldt familie en vrienden als reden om een sessie over te slaan. Vaker dan in alle andere landen blijven de Spanjaarden hardlopen op voorschrift van de dokter (11 %) en zien zij verkeerd schoeisel als de oorzaak van blessures (30 %).
De Spanjaarden die bekendstaan als een geestdriftig en emotioneel volk, zijn zeer bevlogen hardlopers en vinden dat hardlopen een belangrijk onderdeel van hun leven vormt. Geestdriftig als ze zijn, gaan ze gemiddeld tien keer per maand hardlopen, waardoor ze (samen met de Italianen) de trouwste hardlopers zijn. Tijdens het hardlopen raken ze snel geërgerd en geïrriteerd door externe factoren en, vaker dan in welk ander land dan ook, maken ze zich boos over verbale beledigingen van andere mensen (18 %) en hondenpoep (46 %). Sociaal als ze zijn, houden ze ervan te gaan hardlopen in gezelschap en worden zij het vaakst vergezeld van een partner op de fiets of met skates (16 %), of van hun collega's (12 %). Ondanks de hete middagzon rennen de Spanjaarden meestal in de namiddag. Familie en vrienden zijn heel belangrijk voor de Spanjaarden en dat komt tot uiting in hun "redenen om niet te gaan hardlopen": 43 % vermeldt familie en vrienden als reden om een sessie over te slaan. Vaker dan in alle andere landen blijven de Spanjaarden hardlopen op voorschrift van de dokter (11 %) en zien zij verkeerd schoeisel als de oorzaak van blessures (30 %).
De Europese Belgische hardloper
Misschien is het feit dat de Belgische hardloper een blauwdruk is van de Europese hardloper het gevolg van de geografische ligging van het land en van het feit dat de hoofdzetel van de Europese Unie in België gevestigd is. Uiteindelijk bleken de Belgen het Europese gemiddelde te zijn. Maar zij stellen ook een voorbeeld. Ze genieten het meest van hardlopen, ze kunnen in een zen toestand geraken (15 % denkt helemaal aan niets tegenover 10 % van de vurige Spaanse hardlopers) en ze zijn sterk overtuigd van de invloed van muziek om langer en sneller te kunnen lopen. Zij zien hardlopen als een middel om hun prestaties in andere sporten te verbeteren (19 %) en zijn het op een na hoogste land dat hardlopen als een manier ziet om een betere conditie te krijgen en gewicht te verliezen (65 %). Bovenal slaagt de Belgische hardloper erin om uit het hardlopen te halen wat deze sport de moeite waard maakt, van lichamelijke gezondheid tot geestelijk welzijn.
Misschien is het feit dat de Belgische hardloper een blauwdruk is van de Europese hardloper het gevolg van de geografische ligging van het land en van het feit dat de hoofdzetel van de Europese Unie in België gevestigd is. Uiteindelijk bleken de Belgen het Europese gemiddelde te zijn. Maar zij stellen ook een voorbeeld. Ze genieten het meest van hardlopen, ze kunnen in een zen toestand geraken (15 % denkt helemaal aan niets tegenover 10 % van de vurige Spaanse hardlopers) en ze zijn sterk overtuigd van de invloed van muziek om langer en sneller te kunnen lopen. Zij zien hardlopen als een middel om hun prestaties in andere sporten te verbeteren (19 %) en zijn het op een na hoogste land dat hardlopen als een manier ziet om een betere conditie te krijgen en gewicht te verliezen (65 %). Bovenal slaagt de Belgische hardloper erin om uit het hardlopen te halen wat deze sport de moeite waard maakt, van lichamelijke gezondheid tot geestelijk welzijn.
De Nuchtere Nederlandse hardloper
Nederland is een relatief "jong" hardloopland. Dat heeft niets te maken met de leeftijd, maar met het moment waarop men is begonnen met hardlopen. Meer dan een derde van de Nederlandse hardlopers begon minder dan een jaar geleden (tegenover 18 % van de Italianen en 22 % van de Spanjaarden). Dat is misschien de reden waarom ze, als land, vinden dat hardlopen nog geen essentieel onderdeel uitmaakt van hun leven (20 %, tegenover 40 % van de Italianen en 33 % van de Spanjaarden). Zij hebben ook het grootste percentage vrouwelijke starters, met een totaal van 40 % in tegenstelling tot 23 % in Italië. Deze "onvolwassen" houding ten opzichte van de sport zou wel eens de reden kunnen zijn waarom de Nederlanders nogal idealistisch zijn wanneer het op hun doelstellingen aankomt. De Nederlandse hardloper die wat aan zijn conditie wil doen en gewicht wil verliezen, wil gemiddeld 9,5 kg afvallen (in tegenstelling tot het algemene Europese gemiddelde van 6,1 kg). Hun nuchtere volksaard weerspiegelt zich in hun houding tijdens het hardlopen: niets of niemand kan ze ergeren, in tegenstelling tot de Britten en de Spanjaarden die vaak en veel piekeren. Hardlopen is een manier om te relaxen; ze hebben geen muziek nodig om beter te lopen en hebben geen behoefte aan gezelschap tijdens het hardlopen, in tegenstelling tot 81 % van de Italianen die enorm kunnen genieten van gezelschap.
Nederland is een relatief "jong" hardloopland. Dat heeft niets te maken met de leeftijd, maar met het moment waarop men is begonnen met hardlopen. Meer dan een derde van de Nederlandse hardlopers begon minder dan een jaar geleden (tegenover 18 % van de Italianen en 22 % van de Spanjaarden). Dat is misschien de reden waarom ze, als land, vinden dat hardlopen nog geen essentieel onderdeel uitmaakt van hun leven (20 %, tegenover 40 % van de Italianen en 33 % van de Spanjaarden). Zij hebben ook het grootste percentage vrouwelijke starters, met een totaal van 40 % in tegenstelling tot 23 % in Italië. Deze "onvolwassen" houding ten opzichte van de sport zou wel eens de reden kunnen zijn waarom de Nederlanders nogal idealistisch zijn wanneer het op hun doelstellingen aankomt. De Nederlandse hardloper die wat aan zijn conditie wil doen en gewicht wil verliezen, wil gemiddeld 9,5 kg afvallen (in tegenstelling tot het algemene Europese gemiddelde van 6,1 kg). Hun nuchtere volksaard weerspiegelt zich in hun houding tijdens het hardlopen: niets of niemand kan ze ergeren, in tegenstelling tot de Britten en de Spanjaarden die vaak en veel piekeren. Hardlopen is een manier om te relaxen; ze hebben geen muziek nodig om beter te lopen en hebben geen behoefte aan gezelschap tijdens het hardlopen, in tegenstelling tot 81 % van de Italianen die enorm kunnen genieten van gezelschap.